ISO określa czułość matrycy aparatu na światło. Wartości ISO wahają się zwykle od 100 (niskie) do 6400+ (wysokie). W studio fotograficznym, gdzie światło jest kontrolowane, zaleca się użycie niskiego ISO (np. 100-400), aby zminimalizować szum. W plenerze lub przy słabym oświetleniu (np. w klimatycznych wnętrzach podczas sesji buduarowych) wyższe ISO (np. 1600-3200) pozwala na uchwycenie szczegółów bez konieczności wydłużania czasu naświetlania.
Ważne, aby znaleźć kompromis między ekspozycją a jakością obrazu. Współczesne aparaty cyfrowe radzą sobie z szumem lepiej niż starsze modele, ale warto unikać ekstremalnych wartości. W postprodukcji szum można redukować programami jak Lightroom, ale z umiarem - nadmierne wygładzanie może pozbawić zdjęcia naturalnej tekstury. W fotografii buduarowej, gdzie kluczowe są subtelne detale skóry, utrzymanie ISO na możliwie najniższym poziomie jest szczególnie istotne.
